- O produkcie |
- Zarejestruj się |
- Cennik |
- Zaloguj się |
- Pomoc
Powiedzieć, że zakładam własną firmę, jest naprawdę łatwo. Takich przykładowych powodów, które motywują nas jako przyszłych przedsiębiorców do rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej - oczywiście na swój własny rachunek - jest naprawdę bardzo wiele. Można powiedzieć, że pomysłów czy przyczyn jest tyle, co ludzi, którzy podejmują się realizacji tego zadania.
Zanim podjęta zostanie decyzja o rozpoczęciu formalności związanych z zakładaniem własnego przedsiębiorstwa, przedsiębiorca musi podjąć decyzję odnośnie formy organizacyjnej prowadzenia działalności gospodarczej. Takich form jest kilka.
Można działalność prowadzić jako:
osoba fizyczna- czyli jako przedsiębiorca (w tym samozatrudnienie),
spółka cywilna,
osobowa spółka handlowa (spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo – akcyjna),
kapitałowa spółka handlowa (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna),
spółka europejska,
organizacje non-profit (stowarzyszenia i fundacje).
Niestety bardzo często okazuje się, że osoby, które pragną otworzyć swoje własne przedsiębiorstwo, zapominają o tym, iż jego otwarcie wiąże się z pewnymi kosztami. W zależności od formy działania takiego przedsiębiorstwa, koszty te mogą być różne, mniej lub bardziej istotne. Zasadniczo jednak kapitał, który wnosimy do przedsiębiorstwa, może posiadać nie tylko formę finansową. Kapitałem w naszym przyszłym przedsiębiorstwie będą oczywiście posiadane przez nas (a później sukcesywnie wypracowywane) środki finansowe. Kapitałem określać będziemy również maszyny i urządzenia, grunty oraz budynki, a także naszą wiedzę i doświadczenie.
Osoba, który decyduje się na założenie własnego przedsiębiorstwa, nie musi wcale być osamotniona zarówno w procesie jego zakładania, jak też w trakcie jego prowadzenia. W naszym kraju działa bowiem wiele instytucji, które zajmują się odpłatnym (a czasami również darmowym) świadczeniem różnego rodzaju pomocy na rzecz przedsiębiorców.
Wśród takich jednostek można wymienić między innymi:
doradców podatkowych,
banki,
urzędy,
organizacje wspierające itp.
Wiele osób, które pragną założyć własną działalność gospodarczą, bardzo często zabiera się do tego celu w sposób nieodpowiedni. Wbrew powszechnie panującej opinii to nie zarejestrowanie przedsiębiorstwa jest pierwszym krokiem, który powinien poczynić przyszły przedsiębiorca. Owszem, może jest to pierwszy wybór o charakterze formalnym, którego musi on dokonać. Ten krok powinien być jednak poprzedzony kilkoma równie ważnymi czynnościami, które w sumie złożą się na całokształt koncepcji dotyczącej prowadzenia wymarzonej firmy.
Pomysł na własny biznes to pierwszy i bardzo ważny krok, który trzeba wykonać na drodze do otworzenia własnego przedsiębiorstwa. Bez pomysłu nie powstanie tak naprawdę żadna nowa działalność. Nie musi być on wcale pomysłem tylko i wyłącznie innowacyjnym. Czasami plany odnośnie bardziej „tradycyjnych” form działania przedsiębiorstwa również doskonale sprawdzają się w praktyce. Jak to jednak zwykle bywa - nie wystarczy sama idea.
Istnieje szereg cech, na podstawie których można wstępnie stwierdzić, czy dana osoba nadaje się do tego, by prowadzić własne przedsiębiorstwo, czy też powinna wystrzegać się tego rodzaju inicjatyw.
Do cech, które mają tutaj istotne znaczenie, należą przede wszystkim:
inicjatywa,
kreatywność,
wytrwałość w dążeniu do celu,
samozaparcie,
samodyscyplina,
zdolności organizacyjne,
zdolności przywódcze,
umiejętność podejmowania decyzji,
wiara we własne możliwości,
silna potrzeba odniesienia sukcesu,
oraz dobre zdrowie.
Zakładanie firmy - prezentacja
Jeśli posiadamy już własny pomysł na biznes, wiemy, jakie są przyczyny oraz powody a także nasze indywidualne predyspozycje, które skłaniają nas do założenia swojego przedsiębiorstwa, jak również przeanalizowaliśmy naszą sytuację finansową i ustaliliśmy formę działania naszej przyszłej firmy, to możemy przechodzić do kolejnego formalnego już kroku, jakim jest rejestracja naszej działalności gospodarczej.
Pierwszym krokiem przedsiębiorcy jest nadal rejestracja w Urzędzie Gminy (lub w Urzędzie Miasta). Czynności, które przyszły przedsiębiorca w miejscu tym wykonywał, zostały częściowo zmienione.
Zmiany poszczególnych ustaw miały prowadzić do znacznego skrócenia czasu, który dotychczas przedsiębiorcy poświęcali na założenie firmy, a zarazem do powstania realnej możliwości zakładania firmy w tzw. „jednym okienku”. Zgodnie z tą zasadą od dnia 31 marca 2009 roku każda osoba fizyczna, która zamierza założyć własną działalność gospodarczą, ma obowiązek złożenia i wypełnienia jednego wniosku we właściwym (z punktu widzenia zamieszkania) Urzędzie Miasta/ Gminy. Chodzi tutaj mianowicie o wniosek, którym jest Wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej.
Od dnia 31 marca 2009 roku, każda osoba fizyczna, która otwiera działalność gospodarczą, nie posiada już obowiązku stawienia się w Urzędzie Statystycznym, by otrzymać numer REGON. Od tego momentu to Urząd Miasta/Gminy, do którego został złożony wniosek o Wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej, ma obowiązek przesłania odpowiednich dokumentów do Urzędu Statystycznego. Wedle ustaleń każda gmina musi wywiązać się z tego obowiązku w ciągu 3 dni. Muszą one koniecznie zostać przesłane do innych urzędów listami poleconymi. W praktyce niestety okazuje się, że proces ten trwa trochę dłużej, niż ustawowe 3 dni, a na samo otrzymanie tego numeru czasami przychodzi czekać nawet 60 dni.
PKD to inaczej mówiąc: Polska Klasyfikacja Działalności. To swoisty spis, który nadzorowany jest przez Główny Urząd Statystyczny oraz inne podległe mu Urzędy. Dla przedsiębiorcy oraz Urzędów Miast/Gmin PKD ma zastosowanie przede wszystkim do prowadzenia rejestru, jakim jest Ewidencja Działalności Gospodarczej, dotycząca osób fizycznych. PKD jest to zatem powszechnie stosowany, hierarchicznie usystematyzowany zbiór wszystkich rodzajów działalności społeczno-gospodarczej, jaką mogą realizować podmioty gospodarcze. To właśnie PKD stanowi wykaz nazw, symboli oraz zakres grup klasyfikacyjnych na wyznaczonych pięciu różnych poziomach.
Jeśli chodzi o konieczność posiadania firmowego rachunku bankowego, to polski system prawny nie nakłada na przedsiębiorcę konieczności bezwzględnego przestrzegania tego obowiązku. Firmowe konto nie jest wymagane na przykład przy zwrocie podatku VAT. Bezpośredni zwrot tego podatku może zostać dokonany na firmowe konto bankowe, albo przedsiębiorca może zażyczyć sobie odebrania go za pomocą zwykłego przekazu pocztowego. Jednak, jak praktyka wskazuje, lepiej taki rachunek posiadać. W niektórych rodzajach prowadzonej działalności jest on wręcz prawnie wymagany. Chodzi tu przede wszystkim o przedsiębiorstwa, które charakteryzują się specyficznym rodzajem płatności lub transakcji. Obowiązek taki powstaje także wówczas, kiedy to przedsiębiorca prowadzi księgi rachunkowe, lub działa w oparciu o podatkową księgę przychodów i rozchodów.
Jak widać założenie własnej działalności gospodarczej nie należy do najtrudniejszych zadań. Jeśli dobrze przygotujemy się do wypisanych powyżej czynności, to nie powinniśmy - jako przyszli przedsiębiorcy - wyjątkowo się natrudzić. Jednak ile faktycznie trwać będzie zakładanie firmy - trudno powiedzieć. W zasadzie teoria mówi, iż od momentu złożenia wniosku w Urzędzie Miasta/Gminy stajemy się przedsiębiorcami. W praktyce okazuje się jednak, że nie wszystkie rodzaje prowadzonej działalności pozwalają na faktyczne jej wykonywanie już od tego momentu.
Mimo zmian w polskim prawie i wprowadzeniu teorii „jednego okienka”, osoba, która chce założyć swoją firmę, będzie w określonych sytuacjach musiała osobiście odwiedzić jednostkę ZUS, aby dokonać zgłoszenia siebie czy zatrudnionych przez siebie osób do ubezpieczeń społecznych. Mimo założeń ustawy, formalności te nie zawsze da się załatwić w „jednym okienku” zgodnie z zasadą, iż wypełnienie wniosku w Urzędzie Miasta/Gminy jest jednocześnie zgłoszeniem płatnika składek do ZUS odnosi się ona przede wszystkim do osób fizycznych, które pragną założyć jednoosobową działalność gospodarczą.
Przepisy Kodeksu pracy wymagają od nowego przedsiębiorcy zawiadomienia właściwego inspektora Państwowej Inspekcji Pracy oraz właściwego państwowego inspektora sanitarnego o podjęciu nowej działalności. Chodzi tu przede wszystkim o przedstawienie informacji odnośnie miejsca, rodzaju oraz zakresu prowadzonej działalności. Należy złożyć także zawiadomienia o liczbie zatrudnionych przez nowego przedsiębiorcę pracowników. Należy dokonać tego w ciągu 30 dni, licząc od dnia rozpoczęcia działalności nowego przedsiębiorstwa. Należy pamiętać także o tym, iż przedsiębiorca zobowiązany jest do opłacania składek na Fundusz Pracy i Gwarantowany Fundusz Świadczeń Pracowniczych.
Zgodnie z przepisami, które na przedsiębiorców nałożyła Ustawa z dnia 13 października 1995 r., każdy z nich ma obowiązek uzyskania Numeru Identyfikacji Podatkowej, który powszechnie określany jest w skrócie numerem NIP. W celu uzsykania numeru NIP należy złożyć odpowiedni wniosek. Formularz taki dostępny jest w Urzędzie Skarbowym, który jest właściwy dla przedsiębiorcy ze względu na miejsce jego zamieszkania, bądź posiadanej przez niego siedziby. Wniosek ten koniecznie zawierać określone dane, które dotyczyć będą przedsiębiorcy (m.in. nazwisko i imię, adres, PESEL, forma organizacyjno-prawna prowadzonej działalności, REGON itp.).
Nowi przedsiębiorcy, którzy zakładają swoje przedsiębiorstwa, muszą podjąć decyzję odnośnie wyboru formy opodatkowania. Do wyboru w tym zakresie mają kilka możliwości. Mogą na przykład zdecydować się na opłacanie podatku dochodowego od osób fizycznych. W tym zakresie przedsiębiorca może rozliczać się według skali podatkowej, a także według stałej stawki liniowej, która wynosi 19%.
Zasady ogólne to forma opodatkowania, polegająca na opłacaniu przez przedsiębiorcę podatku dochodowego wedle skali podatkowej. W tym przypadku podatek nalicza się od dochodu. Dochód jest rozumiany jako przychód z działalności gospodarczej, który pomniejszony zostaje o tak zwane koszty uzyskania przychodów. To właśnie zasady ogólne są podstawową formą opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej. Przedsiębiorca, który zakłada działalność, może podjąć decyzję odnośnie tego, czy chce swoje przedsiębiorstwo rozliczać na zasadach ogólnych. Jednak w sytuacji, kiedy przedsiębiorca nie dokona w tym zakresie żadnego wyboru, to automatycznie narzuca mu się tę formę. Stąd też wcześniej już wspomniane stwierdzenie, że zasady ogólne są formą opodatkowania, z której mogą skorzystać wszyscy przedsiębiorcy, a nie tylko wybrani, jak to bywa w innych przypadkach.
Podatek liniowy to szczególny rodzaj podatku, który występuje w stałej wysokości 19%. Naliczany jest on - podobnie jak w przypadku poprzedniej formy opodatkowania - od samego dochodu, który oczywiście rozumiany jest jako przychód, od którego odejmuje się koszty uzyskania przychodu. Wiele źródeł podaje, iż podatek liniowy jest jednym z wariantów rozliczania się na zasadach ogólnych. Jednak rodzaj ten jest na tyle charakterystyczny, że traktuje się go jako samodzielną formę opodatkowania. Obie formy wymagają prowadzenia takiej samej księgowości. W taki sam sposób także dokonuje się ustalenia dochodu, który staje się podstawą umożliwiającą obliczenie podatku. Jednak zasadnicza różnica pojawia się wówczas, kiedy należy ustalić wysokość podatku.
Jeśli chodzi o możliwość rozliczania się na zasadzie ryczałtu, to niestety nie jest to możliwość, która przysługuje wszystkim. Jedynie przedsiębiorca, który przykładowo w 2009 roku uzyskał przychody pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej, które nie przekroczyły kwoty 633.420 zł (czyli równowartości 150.000 euro po przeliczeniu na dzień 1.10.2009 r.) może wybrać tę formę opodatkowania. Jeśli natomiast działalność prowadzona jest w formie spółki cywilnej lub jawnej, to limit ten dotyczy sumy przychodów wszystkich wspólników takiej spółki.
Karta podatkowa to charakterystyczna forma opodatkowania, która kierowana jest przede wszystkim do podatników prowadzących niewielką działalność gospodarczą (chodzi tu o rozmiar tej działalności). Ponadto przedsiębiorcy ci muszą działać w zakresie, który został wymieniony w dwunastoczęściowej tabeli, która stanowi załącznik do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz spełniać warunki, które zostały w tej ustawie określone.
Podatek od towarów i usług nazywany jest w skrócie podatkiem VAT (VAT czyli: Value Added Tax - podatek od wartości dodanej). Jest to podatek pośredni, który obciąża w ostatecznym rachunku konsumenta finalnego. Zatem podatek ten powinien być neutralny dla wszystkich przedsiębiorców. Jest on jest wliczony w cenę sprzedawanego towaru lub wykonywanej usługi przez sprzedawcę/wykonawcę opodatkowanego podatkiem VAT. Jest on zatem płacony przez przedsiębiorcę od uzyskanego przez niego obrotu (czyli od dokonanej przez niego sprzedaży).
Kwestia wyboru odpowiedniej formy opodatkowania nie należy w zasadzie do najtrudniejszych obowiązków przyszłego przedsiębiorcy. Jest to jednak swoista konieczność, która musi zostać zrealizowana, by mógł on zgodnie z obowiązującym nas prawem prowadzić działalność gospodarczą. Warto jest dobrze ten wybór przemyśleć, by znaleźć rozwiązanie, które nie tylko będzie nam się najbardziej opłacało pod względem finansowym, ale również takie, które łatwo będzie nam realizować.
Własne przedsiębiorstwo zakłada się w określonym celu, aby generowało ono dużo większe zyski niż te, które przysługiwałyby nam w ramach zatrudnienia na umowę o pracę. Zatem głównym zadaniem naszego przedsiębiorstwa jest uzyskiwanie jak najwyższych przychodów. Czym jest jednak sam przychód? Otóż przychodem jest uzyskany lub też należny wpływ wartości, czyli korzyści materialnych, do których dochodzi w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, w tym także działalności wykonywanej osobiście. W większości przypadków można powiedzieć, iż przychód stanowi łączną wartość sprzedaży dóbr oraz towarów i usług netto w danym okresie. Mówimy tutaj o wartościach netto, ponieważ nie uwzględnia się w tych wartościach podatku VAT. Natomiast okresem, który bierze się pod uwagę, może być dzień lub miesiąc, chociaż w zasadzie przychód oblicza się w ujęciu rocznym, więc pod uwagę brać będziemy przede wszystkim rok obrachunkowy.
Z definicją przychodów, które z założenia powinno osiągać każde przedsiębiorstwo, wiążą się także koszty, które są określane mianem kosztów uzyskania przychodów. Ogólnie mówiąc, są to wydatki, które są niezbędne do poniesienia w procesie uzyskiwania przychodu lub też w celu jego utrzymania. Te koszty stanowią swoiste zmniejszenie osiąganego przychodu. W wyniku odjęcia od przychodów kosztów uzyskania przychodu otrzymuje się dochód. Ten z kolei staje się podstawą do opodatkowania podatkiem dochodowym. Najpopularniejszym kosztem w tym zakresie są wydatki, które przedsiębiorca musi ponosić w związku z zatrudnianiem pracowników.
Założenie własnego przedsiębiorstwa zobowiązuje każdego przedsiębiorcę do pewnych zachowań. Pojawiają się wówczas także obowiązki, które należy wykonywać względem innych podmiotów czy instytucji. Jednym z takich właśnie obowiązków jest konieczność wystawiania faktur.
Ustawa o podatku od towarów i usług nałożyła na każdego zarejestrowanego płatnika podatku VAT obowiązek wystawiania faktur VAT, które stają się swoistym udokumentowaniem jego obrotów. Zatem każdy podatnik, na mocy tych właśnie przepisów, musi wystawiać faktury, które będą świadczyły o dokonanej przez niego sprzedaży
Dnia 1 grudnia 2008 roku weszły w życie zmiany dotyczące zasad fakturowania (wystawiania faktur VAT). Wyglądają one następująco:
obowiązek podawania daty sprzedaży na fakturze pojawia się tylko wówczas, jeśli data sprzedaży nie jest jednocześnie datą wystawienia faktury,
zniesiony został obowiązek umieszczania na fakturze wartości sprzedaży brutto w rozbiciu na poszczególne stawki podatku,
zniesiony został obowiązek podawania na fakturze kwoty należności ogółem wraz z kwotą podatku w słownej postaci (wystarczy postać liczbowa),
jeśli przedsiębiorca świadczy usługi opodatkowane na zasadzie marży, to nie musi już oznaczać dokumentu jako „Faktura VAT marża”,
zniesiony został obowiązek podawania symbolu PKWiU w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, które opodatkowane są inną stawką VAT niż 22%,
zamiast podawania symbolu PKWiU w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, które zwolnione są z podatku VAT- można powoływać się na przepisy, które przewidują zwolnienia (przepisy dyrektywy Rady UE nr 112/2006, przepisy ustawy itp..
Ustawa z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych nałożyła obowiązek ubezpieczeń: emerytalnego i rentowego na osoby fizyczne, które na terenie naszego kraju zajmują się prowadzeniem pozarolniczej działalności. Obowiązkiem tym zostały objęte także osoby, które z nimi współpracują. Mało tego, zarówno przedsiębiorcy jak i współpracujący z nimi, objęci zostali również obowiązkowym ubezpieczeniem wypadkowym. Jedynie ubezpieczenie chorobowe zostało dla tych osób uznane jako dobrowolne.
Z początkiem 2009 roku podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe dla osób, które prowadzą pozarolniczą działalność, stała się zadeklarowana kwota, która nie może być niższa niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Wysokość ta przyjęta została w celach ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Podstawa ta obowiązywała do ostatniego grudnia tego roku. Jest ona ustalana corocznie przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego i ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Wszystkie osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą, a także osoby, które z nimi współpracują, na mocy obowiązujących przepisów podlegają ubezpieczeniu zdrowotnemu, pod warunkiem, że:
są obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej (ewentualnie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu) a także zamieszkują na terytorium tego państwa,
nie są obywatelami państwa członkowskiego UE (ew. Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu), ale przebywają na terytorium Polski (w określonych warunkach),
nie są obywatelami państwa członkowskiego UE (jw.), ale legalnie zamieszkują na terytorium kraju członkowskiego innego niż Polska.
To kolejny obowiązek przedsiębiorców. Zatem taką obowiązkową składkę na Fundusz Pracy należy opłacać od kwot, które stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Nie mogą być one niższe od minimalnego wynagrodzenia. Składkę na Fundusz Pracy muszą odprowadzać te osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność oraz osoby z nimi współpracujące, o ile podlegają one obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Jeśli osoby podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, to na swój wniosek nie muszą odprowadzać składki na Fundusz Pracy.
Osoby, które prowadzą działalność gospodarczą samodzielnie, czyli nie zatrudniają nikogo, w praktyce nie mają obowiązku składania deklaracji ZUS. Muszą je składać za pierwsze miesiące działalności. Zatem osoby takie składają w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wyłącznie deklaracje rozliczeniowe DRA.
Osoba, która prowadzi działalność gospodarczą, może otrzymać prawo do zasiłku chorobowego, który wypłacany jest przez ZUS. Musi jednak opłacać składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe. Jednak przystąpienie do tego ubezpieczenia nie oznacza, że osoba ta od razu otrzymuje prawo do zasiłku za czas choroby. Nabywa się je po 180 dniach, w ciągu których nieprzerwanie podlegało się ubezpieczeniu, czyli po prostu terminowo opłacało się poszczególne składki. Jeśli składki zostaną nieopłacone w wymaganych terminach (na przykład na skutek zapomnienia czy opóźnienia w zakresie wniesienia opłaty) skutkuje to przerwaniem podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, licząc od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, za który nie dokonano terminowego opłacenia składki. Sam zasiłek chorobowy przysługuje natomiast przez cały czas trwania niezdolności do pracy, która spowodowana jest chorobą. Ten okres nie może jednak trwać więcej niż 182 dni.
Wedle obowiązujących przepisów za wypadek przy pracy, który dotyczyć będzie osób wykonujących działalność pozarolniczą, uważa się zdarzenie nagłe, które wywołane zostało przyczyną zewnętrzną. Na skutek tego zdarzenia nastąpił uraz lub śmierć, a ponadto zdarzenie to nastąpiło w okresie obowiązywania ubezpieczenia wypadkowego, a przedsiębiorca znajdował się w trakcie wykonywania swoich zwykłych codziennych czynności, które bezpośrednio związane są z prowadzeniem przez niego działalności pozarolniczej. Z kolei za chorobę zawodową uważa się chorobę, która została określona w wykazie chorób zawodowych. Pod warunkiem, iż została ona spowodowana poprzez działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, które występowały w środowisku wykonywania pracy, lub też które wiążą się bezpośrednio ze sposobem wykonywania pracy.
W zeszłym roku, czyli w roku 2009, nie przybyła żadna nowa ulga podatkowa. Zmieniły się jedynie:
skala podatkowa,
koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy,
zasady rozliczania ulgi prorodzinnej,
limit odliczeń w ramach ulgi budowlanej odsetkowej.
Fiskus nareszcie wydał pozwolenie na to, aby osoby, które prowadzą działalność gospodarczą, rozliczały się za pośrednictwem Internetu. Mogą to robić nawet wówczas, jeśli nie posiadają kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Jednak z możliwości tej korzystać nie mogą ci podatnicy, którzy wybrali ryczałt. Już zeznania za rok 2008 można było składać przez Internet, dlatego też dokonano rozszerzenia tej możliwości o osoby, które nie posiadają elektronicznego podpisu.
Podatek od towarów i usług to podatek, który określamy w skrócie podatkiem VAT. Skrót ten podchodzi od angielskiej nazwy tego podatku - VAT czyli: Value Added Tax - podatek od wartości dodanej. Podatek VAT jest podatkiem pośrednim. Oznacza to, iż obciąża on w ostatecznym rachunku konsumenta finalnego.
Opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają między innymi:
transakcje wewnątrzwspólnotowe (nabycie i dostawa towarów),
dostawa towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju,
eksport i import towarów.
Powstanie obowiązku podatkowego to konieczność ujawnienia czynności w ewidencji VAT w dniu, w którym taki obowiązek powstaje. Ponadto jest to obowiązek ujęcia tejże czynności w deklaracji VAT za okres, w którym została ona wykonana, a więc powstał obowiązek podatkowy. Zatem można ogólnie powiedzieć, iż obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT powstaje:
w momencie wydania towaru,
w momencie wykonania usługi,
w momencie wystawienia faktury,
w ciągu 7 dni od dnia wydania towaru/wykonania usługi, jeśli faktura została wystawiona również po 7 dniach od wydania towaru/usługi.
Podatnik posiada prawo, które umożliwia mu odliczenia VAT w określonym zakresie. Wyznaczone zostały także czynności, które nie nadają prawa do odliczenia VAT, czyli m.in. od zakupów, które niezwiązane są z działalnością przedsiębiorstwa. Wyznaczono także odliczenia częściowe, które wiążą się ze sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną.
Odliczenie podatku VAT jest prawem, które pomniejsza kwoty podatku VAT należnego, pochodzącego z tytułu dokonanej sprzedaży. Skutkiem tego jest obniżenie podatku VAT, który należy zapłacić, lub też powstanie nadwyżki podatku naliczonego, którą można przenieść na następny okres lub poprosić o jej zwrot. Decyzje o tym podejmuje podatnik.
Od stycznia 2009 roku podatnicy mogą wybrać możliwość kwartalnego rozliczania się z podatku VAT oraz możliwość zaliczkowej zapłaty podatku VAT. Dotychczas formą rozliczania podatku VAT były miesięczne rozliczenia. Należało co miesiąc, do 25 dnia każdego miesiąca, rozliczyć się za miesiąc poprzedni. Można nadal z takiej formy korzystać. Kwartalnie mogli rozliczać się wyłącznie mali podatnicy, którzy rozliczają się metodą kasową. Obecnie kwartalnie mogą się rozliczać także inni podatnicy. Mogą oni samodzielnie dokonać wyboru odnośnie rodzaju składanej deklaracji.
Z dniem 1 grudnia 2008 roku głównym terminem, w jakim dokonywany zostaje zwrot podatku VAT, jest termin 60 dni. Liczyć go należy oczywiście od daty złożenia deklaracji rozliczeniowej. Na termin ten nie ma już w zasadzie wpływu to (jeśli podatek naliczony jest wyższy od należnego), czy podatnik dokonał zakupu środków trwałych, lub też to, jakimi stawkami VAT została opodatkowana dokonywana przez niego sprzedaż.
Mało tego, można obecnie dokonać złożenia wniosku o skrócenie tego terminu do 25 dni, licząc od daty złożenia deklaracji rozliczeniowej. Jednak warunkiem koniecznym do uzyskania szybszego zwrotu jest to, by kwoty podatku naliczonego wynikały bezpośrednio z:
faktur, które dokumentują kwoty należności, które oczywiście zostały zapłacone w całości,
przedstawionych i zapłaconych w całości dokumentów celnych, a także deklaracji importowych oraz decyzji celnych,
transakcji, dla której podatnikiem stał się nabywca towaru lub usługi (import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabyci towarów, import usług, dostawa towarów), pod warunkiem, że deklaracji zostanie wykazana kwota podatku należnego.
Podatnicy VAT muszą prowadzić ewidencję VAT. Jednak jej forma oraz urzędowy wzór nie zostały ściśle określone w ustawie o VAT. Zatem podatnik może dowolnie ustalić sobie wzór takiej ewidencji. Musi ona jednak koniecznie zawierać dane, które będą mogły określić:
przedmiot oraz podstawę opodatkowania,
wysokość należnego podatku,
wysokość podatku naliczonego, który będzie obniżał kwotę podatku należnego,
kwotę podatku, która podlegać będzie wpłacie do urzędu skarbowego, lub która będzie mogła zostać zwrócona podmiotowi z tego urzędu,
dane, które służyć będą prawidłowemu sporządzeniu deklaracji podatkowej,
kwotę podatku naliczonego, która przysługiwać będzie przy częściowym odliczeniu podatku VAT.
Inni internauci szukali: Biuro rachunkowe Kalisz, Darmowy program do wystawiania faktur VAT, a także często odwiedzali kategorię: Druki faktur