Przedsiębiorcy u których limit przychodów w 2019 roku przekroczy ustawowy limit 2 mln euro są zobowiązani do prowadzenia ksiąg rachunkowych. W dzisiejszym artykule zapraszam do zapoznania się  charakterystyką ksiąg rachunkowych.

Pełna księgowość

Limit obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przelicza się po średnim kursie NBP z dnia 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy. W 2019 roku limit prowadzenia ksiąg rachunkowych zaokrąglony do pełnego 1000 zł wynosi  8 559 000 zł (kurs: 4,2795 zł NBP nr 190/A/NBP/2018). W porównaniu do roku 2018 limit jest niższy o 68 400 zł. Oznacza to, że w 2019 roku więcej przedsiębiorców może mieć obowiązek przejścia na pełną księgowość.

Księgi rachunkowe to tak naprawdę zbiór wszystkich dekretów księgowych i obrotów sald. Zapisów należy dokonywać w porządku chronologicznym i systematycznym. Warto zaznaczyć, że prowadzenie pełnej księgowości pozwala na opracowanie własnej polityki rachunkowości.

Charakterystyka ksiąg rachunkowych

Charakterystyka ksiąg rachunkowych

Księgi rachunkowe zawierają:

  1. Dziennik, w którym ujmuje się chronologicznie zdarzenia jakie miały miejsce w danym okresie sprawozdawczym. Powinien on umożliwiać uzgodnienie obrotów dziennika z obrotami zestawienia obrotów i sald konta księgi głównej. Zapisów należy dokonywać w sposób chronologiczny a sposób dokonywania zapisów powinien umożliwiać powiązania zapisu z dowodami księgowymi.
  2. Konta księgi głównej, które zawierają informację o zdarzeniu gospodarczym w ujęciu systematycznym. Dokonuje się na nich zapisów w ujęciu podwójnego zapisu. Konta księgi głównej prowadzi się dla:
    • aktywów trwałych;
    • środków pieniężnych, rachunków bankowych, krótkoterminowych aktywów finansowych;
    • rozrachunków i roszczeń;
    • materiałów i towarów;
    • kosztów według rodzajów i ich rozliczenie;
    • kosztów według typów działalności i ich rozliczenie;
    • produktów i rozliczeń międzyokresowych;
    • przychodów i kosztów związanych z ich osiąganiem;
    • kapitałów własnych, funduszy specjalnych, rezerw i wyniku finansowego;
  3. Konta ksiąg pomocniczych, zawierają zapisy, które są uszczegółowieniem oraz uzupełnieniem zapisów kont księgi głównej. Należy je prowadzić w ujęciu systematycznym jako wyodrębniony system ksiąg, zbiorów kont, komputerowych zbiorów danych, uzgodniony z saldami i zapisami na kontach księgi głównej. Konta księgi pomocniczych prowadzi się m.in. dla:
    • ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;
    • rozrachunków z dostawcami i odbiorcami;
    • rozrachunków z pracownikami.
  4. Zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej oraz ksiąg pomocniczych, które są sporządzane na koniec okresu sprawozdawczego w oparciu o zapisy na kontach księgi głównej. Zawierają:
    • nazwy kont lub symbole kont;
    • salda kont na dzień otwarcia;
    • obroty narastająco od początku roku oraz obroty za okres sprawozdawczy;
    • sumę sald na dzień otwarcia, sumę obrotów narastająco od początku roku, sumę za okres sprawozdawczy oraz salda na koniec okresu sprawozdawczego.
  5. Wykaz składników aktywów i pasywów, które zostaną omówione w kolejnym artykule.